Տեղադրող

ՔՈՒ ԼԵԶՈՒԴ

Ե՞րբ բխեցաւ աղբիւրն առատ իր ակէն.-
Խօսքիդ առուն կը թաւալի օրն ի բուն,
Լեզուիդ անկապ վանկերը բառ են արդէն,
Բառերը պերճ՝ յաղթանակի ղօղանջիւն:

Քու շուրթներով՝ մերթ անսայթաք, մերթ թոթով,
Կը բարբառի մեծախորհուրդ հայ ոգին.-
Ո՛չ մէկ նուագ եւ ո՛չ մէկ տաղ հոգեթով
Ունի արուեստն արեւաշող քու խօսքին:

Քեզմէ առաջ հնչա՞ծ է մէկն այսքա'ն ջինջ,
Այսքա'ն քնքուշ՝ մեսրոպաշունչ հայ լեզուն…
Մեր գանձերուն, մեր դարերուն խռովիչ
Դուն նորաստեղծ քնարահարն ես բեղուն:

Երբ հայերէն կը ճռուողես դուն անփոյթ,
Ես կը փակեմ իմաստութեան ամէն գիրք,
Կ'ուզէ Հանին ուտել անո՜ւշ այդ լեզուդ
Ու կը յորդի՜ լոյսերով տունըս փոքրիկ:

Ո՞վ է վարպետն ու ո՞վ աշկերտը խոնարհ
Պապենական մեր մեծասքանչ բարբառին.
Բառերն ամէն զոր դուն ինձմէ սորվեցար՝
Քու շուրթներէդ են կարծես նո՛ր կ'ուսանիմ:

Խօսէ՛, տղա՛ս, խօսէ՜ անվերջ մեր լեզուն,
Այսպէս հպարտ եւ երկիւղով սրբազան,
Եթէ յանկարծ զիս չգտնես օր մը դուն
Եւ մինչեւ իսկ շուրջդ ո՛չ ոք խօսի զայն...

Տեղադրող	Ստեղծագործություններ
Զարուհի Պետրոսյան	Ես Մասիսը չտեսա Ճրագի պես ճաճանչվող աչքս հառած միշտ հեռուն` Սպասեցի տարիներ ու Մասիսը չտեսա... Դալուկ աշուն է արդեն ու աչքերուս կիջնե քուն. Դեռ Մասիսը չտեսա... Ես շառավիղ հայկազյանց, հայու ժպիտ, հայու լաց, Մասյաց որդի հարազատ` ես Մասիսը չտեսա. Իր կարոտով տոչորուն և իր կանչով արբեցած` *Ես Մասիսը չտեսա...* Գիտեմ որ ան հիմա կա, երկնասլաց լույս գագաթ, Ես ի±նչ տեսա աշխարհեն, երբ Մասիսը չտեսա. Կյանքս ցնորք ու փոշի` իր հավերժին դեմ անհաղթ, Ես Մասիսը չտեսա... Զայն կը գրկե ամեն ժամ և կը շնչե իմ հոգիս, Բայց ո°չ մեկ օր բաց աչքով ես Մասիսը չտեսա. Կախարդական առասպել և հորիզոն աշխարհիս` Ես Մասիսը չտեսա... Օտարի աչքն անտարբեր և դարավոր թշնամին Զայն կը դիտե օրն ի բուն - ես Մասիսը չտեսա. Որքա~ն նայվածք ամբարիշտ հառեցավ իր ճակատին, Ես Մասիսը չտեսա... Դեռ քանի± օր ու տարի պիտի քալեմ ես այսպես... Մութ ճամփան պանդուխտի - ես Մասիսը չտեսա. Ինչպե±ս աչքերս փակեմ, երբ որ, ո°վ մահ, զիս կանչես, *Ես Մասիսը չտեսա...*

Լիլիթ	ՔՈՒ ԼԵԶՈՒԴ Ե՞րբ բխեցաւ աղբիւրն առատ իր ակէն.- Խօսքիդ առուն կը թաւալի օրն ի բուն, Լեզուիդ անկապ վանկերը բառ են արդէն, Բառերը պերճ՝ յաղթանակի ղօղանջիւն: Քու շուրթներով՝ մերթ անսայթաք, մերթ թոթով, Կը բարբառի մեծախորհուրդ հայ ոգին.- Ո՛չ մէկ նուագ եւ ո՛չ մէկ տաղ հոգեթով Ունի արուեստն արեւաշող քու խօսքին: Քեզմէ առաջ հնչա՞ծ է մէկն այսքա'ն ջինջ, Այսքա'ն քնքուշ՝ մեսրոպաշունչ հայ լեզուն… Մեր գանձերուն, մեր դարերուն խռովիչ Դուն նորաստեղծ քնարահարն ես բեղուն: Երբ հայերէն կը ճռուողես դուն անփոյթ, Ես կը փակեմ իմաստութեան ամէն գիրք, Կ'ուզէ Հանին ուտել անո՜ւշ այդ լեզուդ Ու կը յորդի՜ լոյսերով տունըս փոքրիկ: Ո՞վ է վարպետն ու ո՞վ աշկերտը խոնարհ Պապենական մեր մեծասքանչ բարբառին. Բառերն ամէն զոր դուն ինձմէ սորվեցար՝ Քու շուրթներէդ են կարծես նո՛ր կ'ուսանիմ: Խօսէ՛, տղա՛ս, խօսէ՜ անվերջ մեր լեզուն, Այսպէս հպարտ եւ երկիւղով սրբազան, Եթէ յանկարծ զիս չգտնես օր մը դուն Եւ մինչեւ իսկ շուրջդ ո՛չ ոք խօսի զայն...